بسم الله

ای نفس ِ من،در مقابل ِاین همه الطاف ِچشم گیر ِذات ِحضرت اله که بر عباد خود ارزانی می دارد اگر عبادتِ جن و انس نیز بکنی باز کارت به رسوایی خواهد کشید تا چه رسد به این که شب ها را چون مرداری در بستر و روزها تنبل و بی کار باشی،بل که ای کاش که از بسترت بر نمی خواستی و از خوابت بیدار نمی شدی،تا شاید تو از شرمندگی و سر افکندگی ِ درخواب بودن،بیشتر بهره می بردی تا این که با چنین حال و چنین قلب ِ وارونه ای به پا خواسته ای بل که اگر بیداری ِ شبت را و بل که حقیقت ِ شریف ترین حالات ِ بیداریت را که همان حال نماز است بشکافی و به حقیقت عمل ِ خویش ملتفت شوی،از نمازت بیش از گناهت استغفار می کنی و از حضرتِ او حیا می کنی !

عرفه را خوانده ای؟

"الهی مَن کانَت محاسنُه مَساوی‌ ِ فکیفَ لا تکونُ مَساویه مَساوی"(الهی!کسی که محاسن و خوبی هایش بدی است،پس چگونه زشتی و بدی هایش بد نخواهد بود؟)

حضرت حسین علیه السلام چنین به درگاه دوست لابه کند ما چه خاکی به سر کنیم؟

گفت غفلت، با خودم خواستم سخنی بگویم دیدم سخنم چاه غفلتم را عمق می دهد

الهی چقدر در برابرت دریده شده ام،براستی اگر موقف حساب نبود و ترس از فضیحت دریده شدن حجاب،آیا هنوز ...

به عزتت سوگند اگر ما را بخود واگذاری،نه تنها خود بل که دیگران را به تباهی خواهیم کشید!

بارالها! از رسوایی این احوال و زشتی این مقامات به فضل و کرمت پناهنده ام!

«فَهَل اِلی خُروُج ٍ مِن سبیل؟»غافر-آیه11

یاحق

"خودش می داند"نوشت: همین که ردِ قلمتان را در این کوچه پس کوچه های مجاز می بینیم خیالمان خوش است که هستید،حال متعجب یا متحجر!