آقاي لحظه هاي پرالتهاب من!
جهان در پشت ميله هاي زندان «چه كنم» گرفتار است و زمين با همه وجود خود «ظهر الفساد في البر و البحر بما كسبت ايدي الناس» را احساس مي كند.

این روزها پر بود از عیدها و تبریکات و میهمانی های رنگ وارنگ که نمیدانی به کدامش بروی و با چه قشر بنشینی و برخیزی.چیزی که مرا فکری خودش می کند این دلگیری  و یادآوری حال و هوای مدینه است که یک هو وسط این اعیاد یاد بین الحرمین... یاد باب علی... یاد قبرهای بی چراغ بقیع...یاد کلمن های یک رنگ آب زم زم...یاد عطر ستون های مسجدالنبی و یاد خانه ی مادر را می می اندازد به سرت و صدایش گوش اشک هایت را کر می کند

آقای چشم های بارانی!

بدجور دل مان گرفته است... خنده های مان عمق ندارد ،ای وارث حسین!

این اعیاد هرچند مرهمی است بر دل های خسته ی شیعیان...اما آقا جان امسال در ولادت حسین هم غمی نهفته بود...این غم نهادینه مان شده...تا تو نیایی و دادمان نستانی...تا نیایی و عقده هامان  را نگشایی غم پایان ندارد...

سلاله فاطمی

بگذار تا اعتراف كنم كه اگر به اندازه جرعه اي عاشقت بوديم مي آمدي. نيستيم كه نمي آيي...
مگذار تسبيح نگاهمان از فرط جدايي دانه دانه شود...
اللهم بلغ مولانا الامام الهادي المهدي(عج)