َ

رفیقانم دعا کردند و رفتند...

azogh — Wed, 23 Sep 2009 23:00:04 GMT

بسم الله

هر تپش قلب فریادی است از گذشتن و هر نفس گامی است به سوی مقصد. قافله ی عمر در حرکت است و آنچه در جاده زندگی می ماند"ایمان"است و "عبادت" و "ایثار".

«الذین یومنون بالغیب ویقیمون الصلوه و مما رزقنا هم ینفقون»(بقره\3)

آنانی که دیروز از این جاده گذشتند،ایمانی داشتند «استوار» و عبادتی خالی از «ریا» و انفاقی بی هیچ «منت»!

ضربان قلب خویش را می شنیدند ؛گام هاشان را می شمردند؛با هر تپش ، ذکری و با هر گامی ، تفکری در هستی که «من این و الی این».

آنانی که دیروز از این جاده گذشتند،به این معرفت دست یازیدند که در کجای کائنات هستند وبرای چه آمده اند:

«اطیعوا الله و اطیعوا الرسول واولی الامر منکم»(نسا\59).

تنها تقوا را پیشه ی خود نساختند؛حق تقوی را به جای آوردن:

«یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله حق تقاته»(آل عمران\102)

تنها باب جهاد اکبر و اصغر را بروی خود نگشودند ؛ حق جهاد را ادا کردند:

«و جاهدوا فی الله حق جهاده»(حج\78).

همسفر!

امروز من و تو مسافر همین جاده ایم،جاده ای که قبل از من و تو مسافران قبیله ی آفتاب از آن گذشتند؛آنانی که از «کثرت» به «وحدت» رسیدند چون آن چه از دنیا بر داشته بودند «یکی» بود و آنچه از دنیا می خواستند «یکی». و به همین خاطر ، پشت یک خاکریز ایستاده و پیشانی خود را بوسه گاه گلوله کردند.

آنانی که وسعت آسمان، روانداز آنان بود و خاک ، بسترشان؛ آن قدر می خوردند که نافله ی شب شان قضا نشود و آن قدر بر می داشتند گه مانع پروازشان نباشد.

ناملایمات روزگار و بد خلقی های آن را کوچکتر از آنی می دیدند که آن ها را به خود مشغول سازد؛گذاشتند و گذشتند،بگذاریم و بگذریم!

قافله ی عمر در حرکت است،آن چه در جاده ی زندگی می ماند ایمان است وعبادت است و ایثار.

تپش قلب مان را گوش دهیم؛جا پای مسافران دیروز بگذاریم؛

به افق شهدا،وقتِ گذاشتن و گذشتن است!

التماس دعا

یاحق

علی هم می توانست اما...

azogh — Mon, 14 Sep 2009 21:50:15 GMT

خلیفه نیستی

سلطان هم

فقط امام اول مظلومانی

و جای پنج سال

می‌شد که پنجاه سال حاکم باشی

می‌شد که شامات را

چون دندانی کند و پراکند

که سهم بچه‌های ابوسفیان باشد

و در امارت کوفه

کاری هم به «ابن‌ملجم» و «قطام» داد.

می‌شد هر سال

به هند و پارس

به چین و ماچین دعوت شد

سلطان روم

به افتخار حضورت برپا کند

چیزی شبیه همین ضیافت‌های شام

در تالارهای آینه و مرمر

و پشت درهای بسته

می‌شد حسین و حسن را با خود همراه کرد

یکی مشاور اعظم

یکی وزیر خزانه‌داری کل

می‌شد کاری کرد

که جعده هم مشاورت امور بانوان را عهده‌دار باشد

یا کاره‌ای که زهر نریزد

یا نه

حکومت ایران هم می‌شد که سهم حسن باشد

حکومت عراق، سهم حسین

حتی عقیل را می‌شد سه چهار سالی

با حقوق ارزی آن روز

به اندلس فرستاد

می‌شد محمد حنفیه

سفیر سازمان ملل باشد

مانند این پسرخاله‌ها

که تا هنوز و تا همیشه سفیرند!

می‌شد کنار رود فرات

کاخی سبز ساخت

برای تابستان‌ها

سری به بغداد زد

بر بالای کوه ابوقبیس

کاخی سپید داشت

چیزی شبیه کاخ سعدآباد

شبیه کاخ ملک فهد

کاخی بلندتر از خانه‌ خدا

می‌شد که بعد خود

به فکر پادشاهی فرزندان بود

مثل همین ملک حسین و ملک حسن

مثل همین حیدر علی‌اف

و اف بر این دنیا...

می‌شد که امام علی بود و

با تمام جهان ارتباط داشت

مثل همین امام علی رحمانف

می‌شد با خانم رایس دست داد

می‌شد انبان خویش را پر کرد

از شیر مرغ و جان آدمیزاد

از وعده و وعید

و افطاری داد از بیت‌المال

و جامه‌های اطلس و ابریشم پوشید

با میمون و سگ بازی کرد

رقاصه‌های روم را دعوت کرد

با چشم‌بندی و آتش‌بازی

شب را به صبح رساند

در برج‌های دوبی سهمی داشت

در بازار بورس دستی...

نشست بالای تختی و

کلاهی از مروارید و زر بر سر گذاشت

یا دست کم

هر روز یک اسب پیش‌کش قبول کرد

یک شمشیر مرصع

که نام تو بر آن حک شده باشد

این تحفه‌ها از هند است

آن جامه‌ها از روم

این فرش‌های ابریشمین از ایران...

جشنی بگیر

بگو که شاعران قصیده بخوانند

شب را زود بخواب

که کاترینا و سونامی در راه است

برای کندن چاه

به بردگان سیاه فرمان بده

به شرکت‌های چند ملیتی

برای بردن نان فرصت نیست

این را به سازمان غله و نان بسپار!

این وقت شب

نشسته‌ای و به من لبخند می‌زنی

می‌دانم

این‌گونه شعرها خوب نیستند

اما مولای من!

آن کفش‌های وصله‌دار هم

مناسب پای حضرت حاکم نیست!

علیرضا قزوه

سلامُ هی حتی مطلع الفجر

azogh — Mon, 07 Sep 2009 22:23:18 GMT

پیش نوشت:

« وَ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَی اللَّهِ فَهُــوَ حَسْــبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْــرِهِ قَدْ جَــعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَــیْ‏ءٍ قَـــدْراً » (طلاق / 3)

وهر كس بر خـــدا توكــــل كند، كفایت امـــرش رامی‌كند، خـــداوند فـرمان خود را به انجام مـی‌رسـاند، و خـــدا بـرای هرچیــــزی اندازه‌ای قــــرار داده است.

اصل حرف:

بسم الله

ليالي قدر براي ما تعيين كننده است. صرف آمرزش گناهان مرده ها مطرح نيست. اينها يكي از زواياي فرعي ليله قدر است. شرح صدر طلب كردن، ظهور ولي عصر را مسئلت كردن، گسترش فرهنگ اسلامي را خواستن، وفاق ملي را مطرح كردن، كينه ها را از دل زدودن و صدها معارف و معالي ديگر در صدر خواسته هاي ماست؛ آمرزش گناهان هم جزء خواسته هاي ماست. ولي عمده آن است كه گناه رخت بربندد، نه گناه بيايد و آمرزيده شود! عمده آن است كه از خدا بخواهيم كه اهل معصيت نباشيم،از خدا بخواهيم كه آن توفيق را، آن معرفت را، آن محبت را به ما عطا كند كه ما هم ليله قدر بشويم.

تو ليله القدري، بدان؛ البت در صورتي كه از ليله القبري بيرون بيائي! همه بزرگان به ما گفتند: اگر از ليله القبري به درآمدي،ليله القدر مي شوي! اينكه در درونش گورستان فتنه هاست، گورستان غيبت هاست، گورستان آمال و آرزوهاست، شكمش هم گورستان حرام هاست؛ اين « ليله القبر» است، نه ليله القدر!

اگر انسان از ليله القبري به درآمد، « ليله القدر» مي شود؛ آنگاه خير من الف شهر مي شود، يك نفر بيش از هزار نفر مي شود، آنگاه كم من فئه قليله غلبت فئه كثيره باذن الله خواهد شد. يك شب اگر بر هزار ماه فضيلت دارد، يك انسان هم بر هزار گروه فضيلت دارد. در صورتي كه از ليله القبري به دربيايد، ليله القدر بشود.و اگر كسي قرآن در جان او جلوه كرد، او همين ليله القدر را در حوزه ايماني خود خواهد داشت.

مرحوم امين الاسلام طبرسي در ذيل اين آيه كه خداي سبحان برخي را در دوران سالمندي به نسيان مبتلا مي كند، منكم من يرد الي ارذل العمر لكيلا يعلم من بعد علم شيئا (حج/5)؛ اين حديث نوراني را نقل كرد: الا قلبا قد راي القرآن. مگر قلبي كه ظرف قرآن باشد، در دوران پيري به نسيان مبتلا نمي شود و خدا چنين قلبي را هم عذاب نمي كند بنابراين آمرزش گناهان يكي از فوائد جزئي اين ادعيه است. عمده، گسترش اسلام است و ظهور ولي ماست، عمده رفع نفاق و حضور و حصول نفاق است و صدها خير و بركت و مانند آن.

تمام/.

دعایمان کنید...

ته مانده:

اومدم آشتی کنم با تو به مولا آخدا///روتو بر نگردونی وقتشه حالا آخدا

هرچی ام طرف بَده باز تو به روش نمیاری///پیش مردم نزنی پرده مو بالا آخدا...

راستی ارباب جان از شما التماس دعای ویژه داریم...دعای مان کن آقا جان...دعای مان کن

و من الله توفیق و علیه تکلان

رمضان نوشت...

azogh — Mon, 24 Aug 2009 13:01:18 GMT

بسم الله

داشت به یک ماه قریب می شد که این جا ننوشتیم،راستش سفر بودیم و پابوس امام رئوف،تازه زاد روز خودمان هم بود که فراموش مان شده بود این وسط

جمعه شب یک هو اعلام کردند که هلال ماه رمضان رویت شد ما که با این چشم بدون سلاح چیزی ندیدیم ، حکما چشم شون رو مسلح کرده بودند

خدایا خودت خوب می دونی سلاح این چشم چیه و چند وقته که اسلحه اش توقیف شده،توفیق بده حالا که به ضیف این ماه میهمانم کردی و نسیم نوازش عطر عطوفتت رو به صورتم حس می کنم،اون بنده ای باشم که تو می خوای چون تو همون خدایی هستی که من می خوام.

حالا که فکر می کنم می بینم چه خوبه که "لا یمکن الفرار من حکومتک"چقدر بخاطرش خوشحالم وشکر...

اللهم انی افتتح الثنا بحمدک وانت مسدد للصواب بمنک و ایقنت انک انت ارحم الراحمین فی موضع العفو والرحمه....

بعد التحریر:

آمد رمضان و مقدمش بوسیدم/در رهگذرش طبق طبق گل چیدم

من با چه زبان شکر بگویم که بچشم/یکبار دگر ماه خدا را دیدم

التماس دعا

یا حق

نیمه شعبان نوشت!

azogh — Wed, 05 Aug 2009 22:49:18 GMT

بسم الله

آقاي لحظه هاي پرالتهاب من!
جهان در پشت ميله هاي زندان «چه كنم» گرفتار است و زمين با همه وجود خود «ظهر الفساد في البر و البحر بما كسبت ايدي الناس» را احساس مي كند.

این روزها پر بود از عیدها و تبریکات و میهمانی های رنگ وارنگ که نمیدانی به کدامش بروی و با چه قشر بنشینی و برخیزی.چیزی که مرا فکری خودش می کند این دلگیری و یادآوری حال و هوای مدینه است که یک هو وسط این اعیاد یاد بین الحرمین... یاد باب علی... یاد قبرهای بی چراغ بقیع...یاد کلمن های یک رنگ آب زم زم...یاد عطر ستون های مسجدالنبی و یاد خانه ی مادر را می می اندازد به سرت و صدایش گوش اشک هایت را کر می کند

آقای چشم های بارانی!

بدجور دل مان گرفته است... خنده های مان عمق ندارد ،ای وارث حسین!

این اعیاد هرچند مرهمی است بر دل های خسته ی شیعیان...اما آقا جان امسال در ولادت حسین هم غمی نهفته بود...این غم نهادینه مان شده...تا تو نیایی و دادمان نستانی...تا نیایی و عقده هامان را نگشایی غم پایان ندارد...

سلاله فاطمی

بگذار تا اعتراف كنم كه اگر به اندازه جرعه اي عاشقت بوديم مي آمدي. نيستيم كه نمي آيي...
مگذار تسبيح نگاهمان از فرط جدايي دانه دانه شود...
اللهم بلغ مولانا الامام الهادي المهدي(عج)

من و تو؛ یونس و ماهی

azogh — Fri, 17 Jul 2009 17:24:17 GMT

این جا، جای دعاست و من باید دعا کنم؛ چرا که؛ «فستجبناله و نجیناه من الغم فکذلک ننجی المؤمنین» (تو پاسخ خواهی داد)
پس جای خالی را با «اللهم عجل لولیک الفرج» پر می کنم.
درست است من مانند پیامبر تو؛ یونس نیستم. من بنده ای ناپاکم که این جملات را با شرم بر زبان می آورم؛ شاید هم مانند ماهی باشم، ماهی ای که در دریای لطف تو غرق شده و برای عزیزی که در دلش جای دارد دعا می کند ... آری من همان ماهی هستم. در دلم یونس نیست که عزیزتر از یونس است. عزیزی که در دل من جای دارد مانند یونس ترک اولی نکرده است که مستحق خشم تو شود؛ که او به خواست تو و به خاطر ناپاکی مردمانش به دیار غربت عزیمت گزیده است.
خواست تو این بود که دل ماهی جایگاه یونس(پیامبرت) شود و حتما این بار هم خواست تو بوده که دل من جایگاه امام و حجت تو شود.
درد ماهی را باتمام وجود احساس می کنم. سخت است که چنان وجود عظیمی را در خود جای دهی و هر لحظه خود را مسبب اسارتش بدانی، اما نتوانی او را به ساحل نجات برسانی. سخت است که درون دل ظلمتکده ی تو جایگاه ولی خدا باشد و تو خود را حتی لایق این وجود عظیم ندانی؛ صبری در راستای صبر خدا و ولی خدا داشتن چقدر سنگین است، صبری که ماهی باید به تک تک اعضایش یاد دهد.
پس ای وجود لرزان من! آرامشت را حفظ کن. مبادا از جاهایی عبور کنی که عزیزی که در دل توست عذاب بکشد، مبادا هر چیزی را، حتی عشق و یاد هر چیزی جز او را در خود راه دهی که آزارش دهد، مبادا...
خدایا! یونس درون من روز و شب را دعا می کند، خدایا! اگر مشیت تو این بود که یونس در دل ماهی 100 سال درد غربت بکشد، کاش 1170 سال صبر و غربت برای یونس من کافی باشد. ای کاش همین امسال یونس مرا به ساحل نجات برسانی...
«اللهم عجل لولیک الفرج»+

آخر نوشت:

چند وقتی نبودیم و چند و قت دیگر هم نیستیم .هم پیاله گان حلال کنند

یاحق

ناگهان دل شوره بر جانم فتاد...

azogh — Thu, 09 Jul 2009 13:21:18 GMT

بسم الله

رجب از نیمه گذشت و حتی هنوز نگاهم برای میهمانی اش محیا نشده است...

یا ربّاه ، شهر اکبرت دارد تمام می شود و ما نیز هم ، و تنها تو خواهی ماند وبس...

این روزها همّ مان شده بود انتخابات و صحت اش و غم مان کذب نمایی های کوته نظران و چه می فهمیدیم این گم شده درون ادبیات ازتو نوشتن و با تو خواندن بود که احلی من العسل است و ابیض من اللبن ، نه انتخابات و رنگ های سبز و سفید و فیروزه ای و الخ...

خدایا به حرمت رسولت این قصور را بر ما نادیده پندار که جز تو غفوری یافت می نشود

ومن الله توفیق و علیه تکلان...

ديده مي خواهم سبب سوراخ كن

azogh — Sun, 05 Jul 2009 16:35:18 GMT

بسم الله

اعتكاف گرچه بقاءً واجب است، ولي حدوثاً مستحب است . گرچه در روز اوّل و دوّم واجب نيست، ولي روز سوّم واجب مي شود؛ بنابراين كساني رغبت به اعتكاف دارند كه شوقاً لي الثّواب باشد، نه خوفاً لي العقاب ! كارهاي واجب را گاهي ممكن است براي ترس از دوزخ انسان انجام بدهد، ولي كارهاي اعتكاف و مانند آن كه ثواب دارد و مستحب، اينها را براي ترس از عذاب نيست؛ زيرا واجب نيست كه اگر ترك كردند، دوزخ بروند . مستحب است؛ چون مستحب است، براي شوق به ثواب است .

معتکفین ما را از دعا محروم نسازند...

التماس دعا

یا حق

مؤخره:

سال گذشته همین وقت ها بود داشتیم تدارک سفر را می دیدیم. خدا امسال هم قسمت مان کند چقدر با صفا بود حرم حضرت امیر روحی له فداه ، وادی السلام شهر خاموشان...

پخش زنده حرم

در نجف سینه بی قرار از عشق

گفت:لایمکن الفرار از عشق

آبروي همه مسلمانان؛ اشك ما را چرا درآوردي؟!

azogh — Mon, 22 Jun 2009 21:46:18 GMT

بسم الله

عکس به انتخاب ت.م

ديشب اين طبع، بي‌قرار شما
خواست عرض ارادتي بكند
دست كم از دل شكسته‌تان
واژه‌هايم عيادتي بكند

***

چشم بد دور، عمرتان بسيار
كس نبيند ملالتان آقا!
ما نمرديم خون دل بخوري
تخت باشد خيالتان آقا!

***

چيست روباه در مصاف شير؟!
چه نيازي به امر يا گفته؟!
تو فقط ابرويي به هم آور
مي‌شود خواب دشمن آشفته

***

هست خاموشي‌ات پر از فرياد
در تو آرامشي است طوفاني
«الذي انزل السكينه» تو را
كرده سرشار از فراواني

***

واژه‌ها از لبت تراويدند
پرصلابت، پرعاطفه، پرشور
آفريدند در دل مردم
عزت، آمادگي، حماسه، حضور

***

اين حماسه همه ز يمن تو بود
گرچه از آن مردمش خواندي
رهبرا! تا ابد ولي محبوب
در دل عاشقان خود ماندي

***

سهم دلدادگان تو سلوي
قسمتِ دشمنان تو سجيل
رهبري نيست در جهان جز تو
كه ز امت چنين كند تجليل

***

نسل سوم چو نسل اول هست
با شعف با شعور با باور
جاري است انقلاب چون كوثر
هان! «فصل لربك وانحر»

***

گرچه در باغ سينه‌ات داري
لطف‌ها، مهرها، محبت‌ها
گفتي اما نمي‌روي چو حسين
تا ابد زير بار بدعت‌ها!

***

ناگهان در نماز جمعه شهر
عطر محراب جمكران گل كرد
بغض تو تا شكست بر لب‌ها
ذكر يا صاحب الزمان (عج) گل كرد

***

جان ايران! چه شد كه جانت را
جان ناقابلي گمان كردي؟!
آبروي همه مسلمانان
اشك ما را چرا درآوردي؟!

***

جسم تو كامل است، ناقص نيست
مي‌دهد عطر يك بغل گل ياس
دستت اما حكايتي دارد...
رَحِمَ اللهُ عَمِي العباس!

حجت‌الاسلام جواد محمدزماني

در پی غصب فدک...

azogh — Fri, 12 Jun 2009 06:55:18 GMT

بسم الله

...امنيت انتخابات بسيار مهم است . 30 سال در کشور انتخابات برگزار مي شود که هميشه در انتخابات، امنيت برقرار بوده که نعمت بسيار بزرگي است و ‌اين ناشي از تفضل الهي و شعور و درک مردم ايران است...

...ديروز و ديشب پيامک هاي فراواني دست مردم بود که شايعاتي را از قول من مطرح مي کنند که دروغ محض بود و واقعيت نداشت...

اين کارها را افراد خوش نيت و سالم نمي کنند. اين کار افراد ناسالم است که از اين کارها مي کنند.
در همه بخش ها و گروه ها افراد ناسالم ممکن است کم و بيش پيدا شوند و سوء نيت داشته باشند، مردم به اين شايعات توجه نکنند.
امروز نيز ممکن است بازهم شايعاتي نسبت به بخش هاي مختلف انتخابات بين مردم وجود داشته باشد، اعتماد ما در درجه اول و آخر به لطف و کمک الهي است و از خداوند متعال استعانت مي کنيم و در درجه بعد، به رشد و آگاهي و هوشياري مردم است.

گزیده ای از بیانات ره بری(پای صندوق رای ـ امروز)

پی نوشت:

ذیلا مطالعه فرمایید:

- مشروح فرمایشات ره بر

- نامه ی اکبر هاشمی رفسنجانی به مقام معظم ره بری(روحی فداک)

- نامه ی میرحسین موسوی به مقام معظم ره بری (روحی فداک)